خوب مى‌دانند، و به آن افتخار مى‌كنند، خدا نيز آنها را به خاطر اخلاصشان در عبوديت گرامى داشته و مواهب خويش را به آنها افزايش داده است.
***
٣- آنها آن قدر مؤدب، تسليم و سر بر فرمان خدا هستند كه «هرگز در سخن گفتن بر او پيشى نمى‌گيرند» «لايَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ».
٤- و از نظر عمل نيز «آنها تنها فرمان او را اجرا مى‌كنند» «وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ».
آيا اين صفات، صفات فرزندان است يا صفات بندگان؟!
***
سپس، به احاطه علمى پروردگار نسبت به آنها اشاره كرده مى‌فرمايد:
«خداوند هم اعمال امروز و آينده آنها را مى‌داند، و هم اعمال گذشته را، هم از دنياى آنها آگاه است و هم از آخرتشان، هم قبل از وجودشان و هم بعد از وجودشان» «يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ». «١»
مسلماً، فرشتگان از اين موضوع آگاهند كه خدا به آنها احاطه علمى دارد، و همين عرفان، سبب مى‌شود كه آنها نه سخنى قبل از او بگويند و نه از فرمانش سرپيچى كنند، و به اين ترتيب اين جمله مى‌تواند در حكم تعليل براى آيه سابق بوده باشد.
٥- بدون شك آنها كه بندگان گرامى و شايسته خدا هستند براى نيازمندان شفاعت مى‌كنند، ولى بايد توجه داشت «هرگز براى كسى شفاعت نمى‌كنند مگر اين كه بدانند خدا از او خشنود است و اجازه شفاعت او را داده است» «وَ