به تعبير ديگر، عالم هستى، دانشگاهى است براى تكامل ما در زمينه علم.
پرورشگاهى است از نظر تربيتى براى تهذيب نفوس ما.
تجارتخانه‌اى است براى كسب درآمدهاى معنوى.
سرزمين زراعت پربارى است براى پرورش انواع محصولات انسان.
آرى «الدُّنْيا مَزْرَعَةُ الْا خِرَة ...». «١»

«الدُّنْيا دارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَها وَ دارُ عافِيَةٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْها وَ دارُ غِنىً لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْها وَ دارُ مَوْعِظَةٍ لِمَنِ اتَّعَظَ بِها». «٢»

اين قافله از عالم عدم به حركت درآمده، و به سوى بى‌نهايت دائماً در حال پيشروى است.
قرآن مجيد با اشارات كوتاه و بسيار پر معنى در آيات مختلف از يكسو به اصل وجود هدف در آفرينش اشاره مى‌كند، و از سوى ديگر اين هدف را مشخص مى‌سازد.
در قسمت اول، مى‌گويد: أَ يَحْسَبُ الْانْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً: «آيا انسان گمان مى‌كند، مهمل آفريده شده و بيهوده رها مى‌شود». «٣»
أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لاتُرْجَعُونَ: «آيا چنين پنداشتيد كه ما بيهوده شما را آفريديم و به سوى ما بازگشت نمى‌كنيد». «٤»
وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْا رْضَ وَ ما بَيْنَهُما باطِلًا ذلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا: «ما آسمان و زمين و آنچه ميان آنها است بيهوده نيافريديم، اين گمان و پندار كافران است». «٥»