٨٣ وَ أَيُّوبَ إِذْ نادى‌ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ
٨٤ فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَيْناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ ذِكْرى‌ لِلْعابِدِينَ
ترجمه:
٨٣- و ايوب را (به ياد آور) هنگامى كه پروردگارش را خواند (و عرضه داشت):
«بدحالى و مشكلات به من روى آورده؛ و تو مهربان‌ترين مهربانانى»!
٨٤- ما دعاى او را مستجاب كرديم؛ و ناراحتى‌هائى را كه داشت برطرف ساختيم؛ و خاندانش را به او بازگردانديم؛ و همانندشان را بر آنها افزوديم؛ تا رحمتى از سوى ما و تذكرى براى عبادت‌كنندگان باشد.
تفسير:
ايوب عليه السلام را از گرداب مشكلات رهائى بخشيديم
دو آيه فوق، از يكى ديگر از پيامبران بزرگ خدا و سرگذشت آموزنده او سخن مى‌گويد، او «ايوب» است و دهمين پيامبرى است كه در سوره «انبياء» اشاره به گوشه‌اى از زندگانى او شده است.
«ايوب» سرگذشتى غم‌انگيز، و در عين حال پرشكوه و با ابهت دارد، صبر و شكيبائى او مخصوصاً در برابر حوادث ناگوار، عجيب بود، به گونه‌اى كه «صبر ايوب» يك ضرب المثل قديمى هميشگى شده.
ولى در آيات مورد بحث، مخصوصاً به مرحله نجات و پيروزى او بر مشكلات و به دست آوردن مواهب از دست رفته اشاره مى‌كند، تا درسى باشد