٩١ وَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَها فَنَفَخْنا فِيها مِنْ رُوحِنا وَ جَعَلْناها وَ ابْنَها آيَةً لِلْعالَمِينَ
ترجمه:
٩١- و به ياد آور زنى را كه دامان خود را پاك نگه داشت؛ و ما از روح خود در او دميديم؛ و او و فرزندش (مسيح) را نشانه بزرگى براى جهانيان قرار داديم!
تفسير:
مريم عليه السلام بانوى پاكدامن
در اين آيه، به مقام «مريم»، عظمت و احترام او و فرزندش حضرت مسيح عليه السلام اشاره شده است.
ذكر «مريم» در رديف بحث‌هاى مربوط به پيامبران بزرگ، يا به خاطر فرزند او حضرت «عيسى» است كه تولدش از جهاتى شبيه به تولد «يحيى‌» از «زكريا» بود؛ زيرا هر دو بعد از يأس مادر متولد شدند كه شرح آن را در ذيل آيات آغاز سوره «مريم» آورديم. «١»
و يا به خاطر آن است كه روشن كند، عظمت مقام، ويژه مردان بزرگ نيست بلكه زنان بزرگى هم بوده‌اند كه تاريخشان نشانه عظمتشان، الگو و اسوه‌اى براى زنان جهان بوده‌اند.
مى‌گويد: «به خاطر بياور مريم را كه دامان خويش را از هر گونه آلودگى نگه داشت» «وَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَها».