سكونت و آرامش لازم است، به دنبال آن راه‌هاى ارتباطى، سپس آب، و فرآورده‌هاى كشاورزى.
***
سرانجام اشاره به پنجمين و آخرين نعمت از اين سلسله نعمت‌هاى الهى كرده مى‌گويد: «از اين فرآورده‌هاى گياهى، هم خودتان بخوريد و هم چهار پايان خود را در آن به چرا ببريد» «كُلُوا وَ ارْعَوْا أَنْعامَكُمْ».
اشاره به اين كه: فرآورده‌هاى حيوانى شما كه بخش مهمى از مواد غذائى، لباس، پوشاك و ساير وسائل زندگى شما را تشكيل مى‌دهد نيز، از بركت همان زمين و همان آبى است كه از آسمان نازل مى‌شود.
و در پايان، در حالى كه به همه اين نعمت‌ها اشاره كرده، مى‌فرمايد: «در اين امور، نشانه‌هاى روشنى است براى صاحبان عقل و انديشه» «إِنَّ فِي ذلِكَ لَا ياتٍ لِاولِي النُّهى‌».
قابل توجه اين كه «نُهى‌» جمع «نُهْيَه» (بر وزن لقمه) در اصل، از ماده «نهى» (نقطه مقابل امر) گرفته شده و به معنى عقل و دانشى است كه انسان را از زشتى‌ها نهى مى‌كند.
اشاره به اين كه: هر گونه فكر و انديشه براى پى‌بردن به اهميت اين آيات، كافى نيست، بلكه عقل و انديشه‌هاى مسئول مى‌تواند به اين واقعيت پى‌ببرد.
***
و به تناسب اين كه: در بيان توحيدى اين آيات، از آفرينش زمين و نعمت‌هاى آن استفاده شده، «معاد» را نيز با اشاره به همين زمين در آخرين آيه مورد بحث بيان كرده، مى‌فرمايد: «از آن شما را آفريديم و در آن باز مى‌گردانيم، و از آن نيز شما را بار ديگر بيرون مى‌آوريم» «مِنْها خَلَقْناكُمْ وَ فِيها نُعِيدُكُمْ وَ مِنْها نُخْرِجُكُمْ تارَةً أُخْرى‌».