سعادت جامعه بهره بگيرد.
اما به عقيده ما، اگر از مجموع مباحث فوق چنين نتيجه بگيريم كه «ارث» در اينجا مفهوم وسيعى دارد كه، هم ارث اموال را شامل مى‌شود، و هم ارث مقامات معنوى را، مطلب خلافى نخواهد بود؛ چرا كه براى هر طرف قرائنى وجود دارد و با توجه به آيات قبل و بعد، و مجموعه روايات، اين تفسير كاملًا نزديك به نظر مى‌رسد.
اما جمله: إِنِّي خِفْتُ الْمَوالِىَ مِنْ وَرائِي: «من از بستگانم بعد از خودم بيمناكم» با هر دو معنى سازگار است؛ چرا كه اگر افراد فاسدى صاحب اختيار آن اموال مى‌شدند، به راستى نگران كننده بود، و نيز اگر رهبرى معنوى مردم به دست افراد ناصالح مى‌افتاد، آن نيز بسيار مايه نگرانى بود، بنابراين، خوف زكريا در هر دو صورت قابل توجيه است.
حديث معروف بانوى اسلام فاطمه زهرا عليها السلام نيز با اين معنى سازگار مى‌باشد.
***
٢- در جمله «إِذْ نادى‌ رَبَّهُ نِداءً خَفِيّاً» اين سؤال براى مفسران مطرح شده كه: «نادى‌» به معنى دعا با صداى بلند است، در حالى كه «خَفِىّ» به معنى آهسته و مخفى است و اين دو با هم سازگار نيست.
ولى، با توجه به اين نكته كه «خَفِىّ» به معنى آهسته نيست، بلكه به معنى پنهان است بنابراين، ممكن است زكريا در خلوتگاه خود، آنجا كه كسى غير از او حضور نداشته خدا را با صداى بلند خوانده باشد.
و بعضى گفته‌اند: اين تقاضاى او در دل شب بوده است آنگاه كه مردم در