قرآن در اين زمينه، مى‌گويد: «درد وضع حمل، او را به كنار درخت خرمائى كشاند» «فَأَجاءَهَا الْمَخاضُ إِلى‌ جِذْعِ النَّخْلَةِ».
تعبير به «جِذْعِ النَّخْلَةِ» با توجه به اين كه: «جِذْع» به معنى تنه درخت است نشان مى‌دهد: تنها بدنه‌اى از آن درخت باقى مانده بود، يعنى درختى خشكيده بود. «١»
در اين حالت، طوفانى از غم و اندوه، سراسر وجود پاك «مريم» را فرا گرفت احساس كرد: لحظه‌اى را كه از آن مى‌ترسيد، فرا رسيده است، لحظه‌اى كه هر چه پنهان است در آن آشكار مى‌شود و رگبار تيرهاى تهمت مردم بى‌ايمان متوجه او خواهد شد.
به قدرى اين طوفان سخت بود، و اين بار بر دوشش سنگينى مى‌كرد كه:
بى‌اختيار «گفت: اى كاش! پيش از اين مرده بودم و به كلى فراموش مى‌شدم»!.
«قالَتْ يا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هذا وَ كُنْتُ نَسْياً مَنْسِيّاً».
بديهى است تنها ترس تهمت‌هاى آينده نبود كه قلب «مريم» را مى‌فشرد، هر چند مشغله فكرى «مريم» بيش از همه، همين موضوع بود، ولى مشكلات و مصائب ديگر مانند وضع حمل بدون قابله و دوست و ياور، در بيابانى تنهاى تنها، نبودن محلى براى استراحت، آبى براى نوشيدن و غذا براى خوردن، وسيله براى نگاهدارى مولود جديد، اينها امورى بود كه سخت او را تكان مى‌داد.
و آنها كه مى‌گويند: چگونه «مريم» با ايمان و داراى شناخت توحيدى كه آن همه لطف و احسان الهى را ديده بود، چنين جمله‌اى را بر زبان راند كه «اى كاش! مرده بودم و فراموش شده بودم» هرگز ترسيمى از حال «مريم» در آن ساعت در ذهن خود نكرده‌اند، و اگر خود به جزء كوچكى از اين مشكلات گرفتار شوند