١٢ يا يَحْيى‌ خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً
١٣ وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكاةً وَ كانَ تَقِيّاً
١٤ وَ بَرّاً بِوالِدَيْهِ وَ لَمْ يَكُنْ جَبَّاراً عَصِيّاً
١٥ وَ سَلامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوتُ وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيّاً
ترجمه:
١٢- اى يحيى‌! كتاب (خدا) را با قوت بگير! و ما فرمان نبوت (و عقل كافى) در كودكى به او داديم!
١٣- و محبت و پاكى (دل و جان)؛ از ناحيه خود به او بخشيديم، و او پرهيزگار بود!
١٤- او نسبت به پدر و مادرش نيكوكار بود؛ و جبار (و متكبر) و عصيانگر نبود.
١٥- سلام بر او، آن روز كه تولد يافت، و آن روز كه مى‌ميرد، و آن روز كه زنده برانگيخته مى‌شود!
تفسير:
صفات برجسته «يحيى‌»
در آيات گذشته ديديم: خداوند چگونه به هنگام پيرى «زكريا»، «يحيى‌» را به او مرحمت فرمود، به دنباله آن، در اين آيات نخست، فرمان مهم الهى را خطاب به «يحيى‌» مى‌خوانيم: «اى يحيى‌! كتاب خدا را با قوت و قدرت بگير»! «يا يَحْيى‌ خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ».
معروف و مشهور در ميان مفسران اين است كه: منظور از «كتاب» در اينجا