مى‌گويد: «از كسانى كه هدايت كرديم و برگزيديم، افرادى مى‌باشند كه وقتى آيات خداوند رحمان بر آنها خوانده شود، به خاك مى‌افتند در حالى كه سجده مى‌كنند، و سيلاب اشكشان سرازير مى‌شود» «وَ مِمَّنْ هَدَيْنا وَ اجْتَبَيْنا إِذا تُتْلى‌ عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَ بُكِيّاً». «١»
بعضى از مفسران، جمله «مِمَّنْ هَدَيْنا وَ اجْتَبَيْنا ...» را بيان ديگرى براى همان انبيائى كه در آغاز آيه، به آنها اشاره شده دانسته‌اند. «٢» ولى آنچه در بالا گفتيم نزديك‌تر به نظر مى‌رسد.
شاهد اين سخن حديثى است كه از امام زين العابدين على بن الحسين عليهما السلام نقل شده است كه به هنگام تلاوت اين آيه، فرمود: نَحْنَ عُنِيْنا بِها: «ما مقصود از اين آيه‌ايم». «٣»
بديهى است هرگز، منظور از اين جمله، انحصار نيست، بلكه، بيان مصداق روشن پيروان راستين انبياء عليهم السلام است، و ما بارها در همين تفسير، به نمونه‌هائى از اين مطلب، برخورد كرده‌ايم.
اما عدم توجه به اين حقيقت سبب شده است كه: مفسرانى همچون «آلوسى» در «روح المعانى» به اشتباه بيفتند و بر اين حديث طعنه بزنند و آن را دليل بر بى‌اعتبار بودن احاديث شيعه بدانند! و اين است، نتيجه عدم آگاهى به مفهوم واقعى رواياتى كه در تفسير آيات وارد شده است.
قابل توجه اين كه: در آيات گذشته، سخن از «مريم» به ميان آمد در حالى كه او از انبياء نبود، او از كسانى بود كه: در جمله «مِمَّنْ هَدَيْنا» داخل است، از