تفسير:
چه خداى مهربانى!
در اين آيات، خداوند به يكى ديگر از فصول زندگانى موسى‌ عليه السلام اشاره مى‌كند كه مربوط به دوران كودكى او و نجات اعجازآميزش از چنگال خشم فرعونيان است، اين فصل گرچه از نظر تسلسل تاريخى قبل از فصل رسالت و نبوت بوده، اما چون به عنوان شاهد براى نعمت‌هاى خداوند، نسبت به موسى‌ عليه السلام از آغاز عمر، ذكر شده، در درجه دوم اهميت نسبت به موضوع رسالت مى‌باشد.
نخست، مى‌گويد: «اى موسى‌! ما بار ديگر نيز بر تو منّت گذارديم، و تو را مشمول نعمت‌هاى خويش ساختيم» «وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرى‌». «١»
***
بعد از ذكر اين اجمال، به شرح و بسط آن مى‌پردازد، و مى‌گويد: «در آن هنگام كه به مادر تو وحى كرديم آنچه بايد وحى شود» «إِذْ أَوْحَيْنا إِلى‌ أُمِّكَ ما يُوحى‌».
اشاره به اين كه: تمام خطوطى كه منتهى به نجات موسى‌ عليه السلام از چنگال فرعونيان در آن روز مى‌شد، همه را به مادرت تعليم داديم،
زيرا به گونه‌اى كه از ساير آيات قرآن، استفاده مى‌شود، فرعون شديداً بنى‌اسرائيل را تحت فشار قرار داده بود، مخصوصاً براى جلوگيرى از قدرت و قوت بنى اسرائيل، شورش احتمالى آنها، و يا به گفته جمعى از مورخان و