الهى، اسلام و قرآن با ضعف و سستى، ولنگارى و مسامحه، امكان‌پذير نيست، بلكه بايد در دژ نيرومند قدرت و قوت و قاطعيت قرار گيرد.
گر چه مخاطب در اينجا «يحيى‌» است، ولى در مواردى ديگر از قرآن مجيد نيز اين تعبير در مورد سايرين ديده مى‌شود:
در آيه ١٤٥ «اعراف»، موسى مأموريت پيدا مى‌كند كه تورات را با قوت بگيرد «فَخُذْها بِقُوَّةٍ».
و در آيات ٦٣ و ٩٣ «بقره» همين خطاب نسبت به تمام بنى اسرائيل ديده مى‌شود «خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ» كه نشان مى‌دهد: اين يك حكم عام براى همگان است، نه شخص يا اشخاص معينى.
اتفاقاً همين مفهوم با تعبير ديگرى در آيه ٦٠ سوره «انفال» آمده است: وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ:
«آنچه از قدرت و قوت در توان شما است براى مرعوب ساختن دشمنان فراهم سازيد».
به هر حال، اين آيه پاسخى است به همه آنها كه گمان مى‌كنند: از موضع ضعف مى‌توان كارى انجام داد، و يا مى‌خواهند با سازشكارى در همه شرائط مشكلات را حل كنند.
***
٢- سه روز مشكل در سرنوشت انسان
تعبير به «سَلامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوتُ وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيّاً» نشان مى‌دهد:
در تاريخ زندگى انسان و انتقال او از عالمى به عالم ديگر، سه روز سخت وجود دارد، روز گام نهادن به اين دنيا «يَوْمَ وُلِدَ» و روز مرگ و انتقال به جهان برزخ «يَوْمَ يَمُوتُ» و روز برانگيخته شدن در جهان ديگر «وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيّاً».