تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٤
«ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ نَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيها جِثِيّاً».
***
در تفسير اين دو آيه ميان مفسران گفتگوى دامنهدارى است، بر اساس اين كه منظور از «ورود» در جمله «وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وارِدُها» چيست؟
بعضى از مفسران معتقدند: «ورود» در اينجا به معنى نزديك شدن و اشراف پيدا كردن است، يعنى همه مردم، خوبان و بدان، بدون استثنا براى حسابرسى يا براى مشاهده سرنوشت نهائى بدكاران، به كنار جهنم مىآيند، سپس خداوند پرهيزگاران را رهائى مىبخشد و ستمگران را در آن رها مىكند.
آنها براى اين تفسير به آيه ٢٣ سوره «قصص» استدلال مىكنند: وَ لَمَّا وَرَدَ ماءَ مَدْيَنَ ...: «هنگامى كه موسى كنار آب مدين رسيد ...» كه در اينجا نيز ورود به همان معنى است.
تفسير دومى كه اكثر مفسران آن را انتخاب كردهاند اين است كه: «ورود» در اينجا به معنى دخول است و به اين ترتيب، همه انسانها بدون استثناء، نيك و بد، وارد جهنم مىشوند، منتها دوزخ بر نيكان سرد و سالم خواهد بود همان گونه كه آتش نمرود بر ابراهيم عليه السلام (يا نارُ كُونِى بَرْداً وَ سَلاماً عَلى إِبْراهِيْمَ)؛ «١»
چرا كه آتش با آنها سنخيت ندارد، گوئى از آنان دور مىشود و فرار مىكند، و هر جا آنها قرار مىگيرند خاموش مىگردد، ولى دوزخيان كه تناسب با آتش دوزخ دارند همچون ماده قابل اشتعالى كه به آتش برسد، فوراً شعلهور مىشوند.
قطع نظر از اين كه فلسفه اين كار چيست كه بعداً به خواست خدا شرح خواهيم داد، بدون شك ظاهر آيه فوق، با تفسير دوم هماهنگ است؛ زيرا معنى اصلى ورود، دخول است، و غير آن نياز به قرينه دارد.