رهبران الهى است، يعنى توبه، ايمان و عمل صالح آنگاه باعث نجات است كه در زير چتر هدايت رهبران الهى قرار گيرد، در يك زمان موسى‌ عليه السلام، و در زمان ديگر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، در يك روز امير مؤمنان على عليه السلام و امروز حضرت مهدى عليه السلام مى‌باشد.
چرا كه يكى از اركان دين، پذيرش دعوت پيامبر و رهبرى او و سپس پذيرش رهبرى جانشينان او مى‌باشد.
مرحوم «طبرسى» ذيل اين آيه، از امام باقر عليه السلام چنين نقل مى‌كند: «منظور از جمله «ثُمَّ اهْتَدى‌» هدايت به ولايت ما اهل‌بيت است».
سپس اضافه كرد: فَوَ اللَّهِ لَوْ أَنَّ رَجُلًا عَبَدَ اللَّهَ عُمْرَهُ ما بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقامِ ثُمَّ ماتَ وَ لَمْ‌يَجِى‌ءْ بِوَلايَتِنا لَا كَبَّهُ اللَّهُ فِى النّارِ عَلى‌ وَجْهِهِ:
«به خدا سوگند اگر كسى تمام عمر خود را در ميان ركن و مقام (نزديك خانه كعبه) عبادت كند، و سپس از دنيا برود در حالى كه ولايت ما را نپذيرفته باشد، خداوند او را به صورت در آتش جهنم خواهد افكند».
اين روايت را محدث معروف اهل تسنن، «حاكم ابوالقاسم حسكانى» نيز نقل كرده است. «١»
روايات متعدد ديگرى نيز در همين زمينه از امام زين العابدين عليه السلام و امام صادق عليه السلام و از شخص پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده است.
براى اين كه: بدانيم ترك اين اصل، تا چه حدّ مرگبار است، كافى است آيات بعد را بررسى كنيم، كه: چگونه بنى اسرائيل به خاطر ترك ولايت و بيرون رفتن از خط پيروى موسى‌ عليه السلام و جانشينش هارون عليه السلام گرفتار گوساله‌پرستى، شرك و كفر شدند.