تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٨
٦٦ وَ يَقُولُ الْانْسانُ أَ إِذا ما مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيّاً
٦٧ أَ وَ لا يَذْكُرُ الْانْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ يَكُ شَيْئاً
٦٨ فَوَ رَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَ الشَّياطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيّاً
٦٩ ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيعَةٍ أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى الرَّحْمنِ عِتِيّاً
٧٠ ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِالَّذِينَ هُمْ أَوْلى بِها صِلِيّاً
ترجمه:
٦٦- و انسان مىگويد: «آيا پس از مردن، زنده (از قبر) بيرون خواهم آمد»؟!
٦٧- آيا انسان به خاطر نمىآورد كه ما پيش از اين او را آفريديم در حالى كه چيزى نبود؟!
٦٨- سوگند به پروردگارت كه همه آنها را همراه با شياطين در قيامت جمع مىكنيم؛ سپس همه را- در حالى كه به زانو در آمدهاند- گرداگرد جهنم حاضر مىسازيم.
٦٩- سپس از هر گروه و جمعيتى، كسانى را كه در برابر خداوند رحمان از همه سركشتر بودهاند، جدا مىكنيم.
٧٠- بعد از آن، ما به خوبى از كسانى كه براى سوختن در آتش سزاوارترند، آگاهتريم!
شأن نزول:
آيات نخست،- طبق گفته جمعى از مفسران- در مورد «ابَىّ بن خلف» يا «وليد بن مغيره» نازل شده كه قطعه استخوان پوسيدهاى را در دست گرفته