تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦
«تورات» است، حتى ادعاى اجماع و اتفاق در اين زمينه كردهاند. «١»
ولى بعضى اين احتمال را دادهاند كه او كتابى ويژه خود داشت (همانند زبور داود) البته، نه كتابى كه متضمن آئينى جديد و مذهب تازهاى باشد. «٢»
اما احتمال اول قوىتر به نظر مىرسد.
به هر حال، منظور از گرفتن كتاب با قوت و قدرت، آن است كه با قاطعيت هر چه تمامتر و تصميم راسخ و ارادهاى آهنين كتاب آسمانى تورات و محتواى آن را اجرا كند، و به تمام آن عمل نمايد، و در راه تعميم و گسترش آن از هر نيروى مادى و معنوى، فردى و اجتماعى، بهره گيرد.
اصولًا، هيچ «كتاب» و «مكتبى» را بدون قوت، قدرت و قاطعيت پيروانش، نمىتوان اجرا كرد، اين درسى است براى همه مؤمنان و همه رهروان راه «اللّه».
بعد از اين دستور، به مواهب دهگانهاى كه خدا به «يحيى» داده بود، و يا او به توفيق الهى كسب كرد، اشاره مىكند:
١- «ما فرمان نبوت و عقل، هوش و درايت را در كودكى به او داديم» «وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً».
***
٢- «به او رحمت و محبت نسبت به بندگان، از سوى خود بخشيديم» «وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا».
«حَنان» در اصل به معنى رحمت، شفقت، محبت و ابراز علاقه و تمايل است.
٣- «به او پاكى روح و جان و پاكى عمل داديم» «وَ زَكاةً».
گر چه مفسران براى «زكات»، معانى مختلفى كردهاند: بعضى آن را به عمل