أَنَّهُمْ لايَرْجِعُونَ». «١»
در حقيقت آنها كسانى هستند كه بعد از مشاهده عذاب الهى، يا بعد از نابودى و رفتن به جهان برزخ، پرده‌هاى غرور و غفلت از برابر ديدگانشان كنار مى‌رود آرزو مى‌كنند، اى كاش براى جبران اين همه خطاها بار ديگر به دنيا بازمى‌گشتند ولى قرآن با صراحت مى‌گويد: بازگشت آنها به كلى حرام يعنى ممنوع است، و راهى براى جبران باقى نمانده است.
اين شبيه همان است كه در آيات ٩٩ و ١٠٠ سوره «مؤمنون» مى‌خوانيم:
حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّى أَعْمَلُ صالِحاً فِيْما تَرَكْتُ كَلَّا ...:
«اين وضع آنها ادامه مى‌يابد تا يكى از آنان مرگشان فرا رسد، مى‌گويد:
پروردگارا مرا به دنيا بازگردانيد، تا اعمال صالحى را كه ترك گفتم، انجام دهم ...».
در تفسير اين آيه، بيانات ديگرى نيز ذكر شده است كه در ذيل صفحه، به بعضى از آنها اشاره مى‌شود. «٢»
***