٥٧- و به خدا سوگند، در غياب شما، نقشه‌اى براى نابودى بتهايتان مى‌كشم»!
٥٨- سرانجام (در يك فرصت مناسب)، همه آنها- جز بت بزرگشان- را قطعه قطعه كرد؛ شايد سراغ او بيايند!
تفسير:
«ابراهيم» عليه السلام نقشه نابودى بت‌ها را مى‌كشد.
گفتيم در اين سوره، همان گونه كه از نامش پيدا است، فرازهاى بسيارى از حالات انبياء (شانزده پيامبر) آمده است، در آيات گذشته، اشاره كوتاهى به رسالت موسى‌ عليه السلام و هارون عليه السلام شده بود، و در آيات مورد بحث و قسمتى از آيات آينده بخش مهمى از زندگى و مبارزات ابراهيم عليه السلام با بت‌پرستان، انعكاس يافته.
نخست مى‌فرمايد: «ما وسيله رشد و هدايت را از قبل در اختيار ابراهيم گذارديم، و به شايستگى او آگاه بوديم» «وَ لَقَدْ آتَيْنا إِبْراهِيمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ وَ كُنَّا بِهِ عالِمِينَ».
«رُشْد» در اصل، به معنى راه يافتن به مقصد است و در اينجا ممكن است اشاره به حقيقت توحيد باشد كه ابراهيم عليه السلام از سنين كودكى از آن آگاه شده بود، و ممكن است، اشاره به هر گونه خير و صلاح به معنى وسيع كلمه، بوده باشد.
تعبير به «مِنْ قَبْلُ» اشاره به قبل از موسى‌ و هارون عليهما السلام است.
جمله «كُنَّا بِهِ عالِمِينَ» اشاره به شايستگى‌هاى ابراهيم عليه السلام براى كسب اين مواهب است، در حقيقت خدا هيچ موهبتى را به كسى بدون دليل، نمى‌دهد، اين شايستگى‌هاست كه آمادگى براى پذيرش مواهب الهى را همراه دارد، هر چند مقام نبوت يك مقام موهبتى است.
***