آيه بعد، حالات مؤمنان راستين و مردان و زنان با ايمان را بازگو مى‌كند تا در مقايسه با يكديگر وضع هر دو مشخص‌تر شود.
نخست مى‌گويد: «كسانى كه به خاطر ايمان و اعمال صالحشان وعده نيك به آنها از قبل داده‌ايم، از اين آتش هولناك و وحشتناك دورند» «إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى‌ أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ».
اشاره به اين كه ما به تمام وعده‌هائى كه به مؤمنان در اين جهان داده‌ايم وفا خواهيم كرد، كه يكى از آنها دور شدن از آتش دوزخ است.
گر چه ظاهر اين جمله اين است كه: تمام مؤمنان راستين را شامل مى‌شود ولى بعضى احتمال داده‌اند: اشاره به معبودانى همچون حضرت مسيح عليه السلام و مريم است كه بدون خواست آنها به وسيله گروهى عبادت شدند، و از آنجا كه آيات سابق مى‌گفت: شما و خدايانتان وارد دوزخ مى‌شويد، و اين تعبير ممكن بود شامل امثال حضرت مسيح عليه السلام نيز شود، قرآن بلافاصله اين جمله را به صورت يك استثناء بيان مى‌كند كه اين گروه، هرگز وارد دوزخ نخواهند شد.
بعضى از مفسران شأن نزولى در مورد اين آيه ذكر كرده‌اند كه نشان مى‌دهد:
بعضى همين سؤال را از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله كردند و آيه در پاسخ آنها نازل گرديده است.
ولى با اين حال مانعى ندارد كه آيه فوق، هم پاسخى براى اين سؤال باشد و هم يك حكم عمومى، نسبت به همه مؤمنان راستين.
***
در آخرين آيات مورد بحث، چهار نعمت بزرگ الهى را كه شامل حال اين گروه سعادتمند است برمى‌شمرد:
نخست اين كه: «آنها صداى آتش را نمى‌شنوند» «لايَسْمَعُونَ حَسِيسَها».