تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٧
١٠٤ يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنا إِنَّا كُنَّا فاعِلِينَ
ترجمه:
١٠٤- در آن روز كه آسمان را چون طومارى در هم مىپيچيم، (سپس) همان گونه كه آفرينش را آغاز كرديم، آن را بازمىگردانيم؛ اين وعدهاى است بر ما، و قطعاً آن را انجام خواهيم داد.
تفسير:
آن روز كه آسمانها درهم پيچيده مىشود
در آخرين آيه بحث گذشته خوانديم، مؤمنان راستين از فزع اكبر «وحشت بزرگ» غمگين نمىشوند، آيه مورد بحث، توصيفى از آن روز وحشت بزرگ است، و در حقيقت علت عظمت اين وحشت را مجسم مىسازد، مىگويد: «اين امر، روزى تحقق مىيابد كه ما آسمان را درهم مىپيچيم همان گونه كه طومار نامهها درهم پيچيده مىشود»! «يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ». «١»
در زمانهاى گذشته براى نوشتن نامهها و همچنين كتابها، از اوراق طومار مانند استفاده مىكردند، اين طومارها را قبل از نوشتن به هم مىپيچيدند و