تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٨
كيلومتر و عمق ٢٠٠ متر بود و در هنگام سقوط آن شكاف عميقى در زمين ايجاد شد، و بر اثر انفجار آن، شهابهاى كوچك بسيارى كه مساحت نسبتاً زيادى از زمين را اشغال مىكرد توليد گرديد».
«كرسى موريسن» مىنويسد: اگر هواى محيط زمين اندكى از آنچه هست رقيقتر مىبود، اجرام سماوى، و شهابهاى ثاقب كه هر روز به مقدار چند ميليون عدد به آن اصابت مىكنند، و در همان فضاى خارج منفجر و نابود مىشوند، دائماً به سطح زمين مىرسيدند و هر گوشه آن را مورد اصابت قرار مىدادند.
اين اجرام فلكى به سرعتى در ثانيه از ٦ تا چهل ميل حركت مىكنند! و به هر چيز برخورد كنند، ايجاد انفجار و حريق مىنمايند اگر سرعت و حركت اين اجرام، كمتر از آنچه هست مىبود، مثلًا به اندازه سرعت يك گلوله بود همه آنها به سطح زمين مىريختند و نتيجه خرابكارى آنها معلوم بود، از جمله اگر خود انسان در مسير كوچكترين قطعه اين اجرام سماوى واقع مىشد شدت حرارت آنها كه به سرعت نود برابر سرعت گلوله حركت مىكنند او را قطعه قطعه و متلاشى مىساخت!
غلظت هوائى محيط زمين به اندازهاى است كه اشعه كيهانى را تا ميزانى كه براى رشد و نمو نباتات لازم است به طرف زمين عبور مىدهد، كليه جرثومههاى مضر را در همان فضا معدوم مىسازد، و ويتامينهاى مفيد را ايجاد مىنمايد. «١»
***