لذا در حديث ديگرى كه در بيان چگونگى وصيت كردن، از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده، تقريباً تمام مسائل اعتقادى جمع است، آنجا كه فرمود:
«مسلمان بايد در آستانه مرگ چنين وصيت كند، بگويد: پروردگارا! توئى كه خالق آسمان‌ها و زمين هستى، داناى پنهان و آشكارى، رحمان و رحيمى من در اين دنيا با تو پيمان مى‌بندم، و شهادت مى‌دهم كه معبودى جز تو نيست، يگانه‌اى، شريكى ندارى، محمّد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده تو است، بهشت حق است، دوزخ حق است، رستاخيز و حساب، حق است، تقدير و ميزان سنجش اعمال حق است.
دين همان گونه است كه تو بيان كردى، و اسلام همان است كه تو تشريع نمودى، و سخن همان است كه تو گفته‌اى، قرآن همان گونه است كه تو نازل كردى، تو خداوند حق و آشكارى.
پروردگارا! محمّد صلى الله عليه و آله را از ما به بهترين پاداشى پاداش ده، و تحيت و سلام بر او و آلش بفرست.
پروردگارا! تو سرمايه من در مشكلاتى و يار من در شدت‌ها، تو ولىّ نعمت منى، تو معبود من و معبود پدران منى، به اندازه يك چشم بر هم زدن، مرا به خود وامگذار كه اگر واگذارى به بدى‌ها نزديك، و از نيكى‌ها دور مى‌شوم.
اى خداى من! تو مونس من در قبر باش! و براى من عهدى قرار ده كه در روز قيامت آن را گشاده ببينم.
سپس فرمود: بعد از اعتراف به اين حقايق، آنچه را كه لازم مى‌بيند، وصيت مى‌كند و تصديق اين وصيت در سوره «مريم» است در آيه «لايَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً» اين است عهد و وصيت ...». «١»