«چرا كه آنها قوم بدى بودند، لذا همه آنان را غرق كرديم» «إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَأَغْرَقْناهُمْ أَجْمَعِينَ».
اين جمله بار ديگر تأكيدى است بر اين حقيقت كه مجازات‌هاى الهى هرگز جنبه انتقامى ندارد، بلكه بر اساس انتخاب اصلح است، به اين معنى كه حق حيات و استفاده از مواهب زندگى براى گروهى است كه در خط تكامل و سير الى اللّه باشند و يا اگر روزى در خط انحراف افتادند، تجديد نظر كرده و بازگردند، اما گروهى كه فاسدند و در آينده نيز هيچ گونه اميدى به اصلاحشان نيست جز مرگ و نابودى سرنوشتى ندارند.
***
نكته:
ذكر اين نكته نيز لازم است كه در سرگذشت «ابراهيم» عليه السلام و «لوط» عليه السلام كه سابقاً خوانديم و همچنين «ايوب» و «يونس» كه در آيات بعد خواهد آمد، همانند نوح، تكيه بر مسأله نجات و رهائى آنها از چنگال محنت‌ها، رنج‌ها و دشمنان جبار شده است.
گوئى برنامه اين است: خداوند در اين سوره «انبياء» حمايت بى‌دريغش از پيامبران، و نجاتشان را از چنگال مشكلات بازگو كند، تا مايه دلدارى براى پيامبر اسلام و اميدوارى براى مؤمنان باشد، مخصوصاً با توجه به اين كه اين سوره «مكّى» است و مسلمانان در آن هنگام شديداً در ناراحتى و رنج بوده‌اند، اهميت اين مسأله روشن‌تر مى‌شود.
***