تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٦
١٢٣ قالَ اهْبِطا مِنْها جَمِيعاً بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً فَمَنِ اتَّبَعَ هُدايَ فَلايَضِلُّ وَ لايَشْقى
١٢٤ وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى
١٢٥ قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً
١٢٦ قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى
١٢٧ وَ كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَ لَمْيُؤْمِنْ بِآياتِ رَبِّهِ وَ لَعَذابُ الْا خِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقى
ترجمه:
١٢٣- (خداوند) فرمود: «هر دو از آن (بهشت) فرود آئيد، در حالى كه دشمن يكديگر خواهيد بود؛ ولى هر گاه هدايت من به سراغ شما آيد، هر كس از هدايت من پيروى كند، نه گمراه مىشود، و نه در رنج خواهد بود!
١٢٤- و هر كس از ياد من روىگردان شود، زندگى (سخت و) تنگى خواهد داشت؛ و روز قيامت، او را نابينا محشور مىكنيم»!
١٢٥- مىگويد: «پروردگارا! چرا نابينا محشورم كردى؟ من كه بينا بودم»!
١٢٦- مىفرمايد: «آن گونه كه آيات ما براى تو آمد، و تو آنها را فراموش كردى؛ امروز نيز تو فراموش خواهى شد»!
١٢٧- و اين گونه جزا مىدهيم كسى را كه اسراف كند، و به آيات پروردگارش ايمان نياورد! و عذاب آخرت، شديدتر و پايدارتر است!