جمله «إِذْ قُضِيَ الْا مْرُ» را بعضى مربوط به پايان گرفتن برنامه‌هاى حساب و جزا و تكليف در روز رستاخيز دانسته‌اند، و بعضى آن را اشاره به فناء دنيا مى‌دانند.
طبق اين تفسير، معنى آيه چنين مى‌شود: آنها را از روز حسرت بترسان آن هنگامى كه دنيا در حال غفلت و عدم ايمان آنها پايان مى‌گيرد، (ولى تفسير اول صحيح‌تر به نظر مى‌رسد، به خصوص اين كه: در روايتى از امام صادق عليه السلام در تفسير جمله «إِذْ قُضِيَ الْا مْرُ» چنين نقل شده: أَىْ قُضِىَ عَلى‌ أَهْلِ الْجَنَّةِ بِالْخُلُودِ فِيْها، وَ قُضِىَ عَلى‌ أَهْلِ النَّارِ بِالْخُلُودِ فِيْها:
«يعنى فرمان خلود درباره اهل بهشت و اهل دوزخ صادر شده». «١»
***
آخرين آيه مورد بحث، به همه ظالمان و ستمگران هشدار مى‌دهد: اين اموال كه در اختيار آنها است، جاودانى نيست، همان گونه كه حيات خود آنها هم جاودانى نمى‌باشد، بلكه، وارث نهائى همه اينها خدا است، مى‌فرمايد:
«ما زمين و تمام كسانى را كه بر آن هستند به ارث مى‌بريم، و همگى سرانجام به سوى ما باز مى‌گردند» «إِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْا رْضَ وَ مَنْ عَلَيْها وَ إِلَيْنا يُرْجَعُونَ». «٢»
در حقيقت، اين آيه هم‌وزن آيه ١٦ سوره «مؤمن» است كه مى‌گويد: لِمَنِ