مخصوصاً موضوع بكر زائى در ميان بسيارى از حيوانات ديده شده، و با توجه به اين كه: مسأله انعقاد نطفه اختصاصى به انسان‌ها ندارد، امكان اين امر را به طور عموم اثبات مى‌كند.
دكتر «الكسيس كارل» فيزيولوژيست و زيست‌شناس معروف فرانسوى در كتاب «انسان موجود ناشناخته» چنين مى‌نويسد:
«هنگامى كه به ميزان سهمى كه هر يك از پدر و مادر در توليد مثل دارند فكر مى‌كنيم، بايد آزمايش‌هاى «لوب» و «باتايون» را به خاطر بياوريم كه: از يك تخمك بارور نشده قورباغه، بدون دخالت «اسپرماتوزوئيد» به وسيله تكنيك‌هاى خاصى قورباغه جديدى مى‌توان به وجود آورد.
به اين ترتيب، كه ممكن است يك عامل شيميائى يا فيزيكى را جانشين «سلول نر» كرد، ولى در هر حال هميشه وجود يك عامل ماده ضرورى است».
بنابراين آنچه از نظر علمى براى تولد فرزند قطعيت دارد وجود نطفه مادر (اوول) مى‌باشد و گرنه در مورد نطفه نر (اسپرماتوزوئيد) عامل ديگرى مى‌تواند جانشين آن گردد.
به همين دليل، مسأله بكر زائى واقعيتى است كه در جهان امروز، مورد قبول پزشكان قرار گرفته. هر چند بسيار نادر اتفاق مى‌افتد.
از اين گذشته، اين مسأله در برابر قوانين آفرينش و قدرت خداوند آن گونه است كه قرآن مى‌گويد: إِنَّ مَثَلَ عِيسى‌ عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ:
«مثل عيسى در نزد خدا همچون آدم است كه او را از خاك آفريد، سپس به او فرمان داد موجود شو! او هم موجود (كاملى) شد». «١»