«ذِكر» در اصل، به معنى يادآورى و يا چيزى كه مايه تذكر و يادآورى است، و در آيات قرآن به همين معنى به كار رفته، گاهى نيز به كتاب آسمانى موسى‌ عليه السلام يعنى «تورات» اطلاق شده مانند آيه ٤٨ سوره انبياء: «وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسى‌ وَ هارُونَ الْفُرْقانَ وَ ضِياءً وَ ذِكْراً لِلْمُتَّقِينَ».
و گاه اين عنوان در مورد قرآن استعمال شده، مانند آيه ٢٧ سوره «تكوير»:
«إِنْ هُوَ إلا ذِكْرٌ لِلْعالَمِين».
لذا بعضى گفته‌اند: منظور از «ذكر» در آيه مورد بحث قرآن است، و «زبور» تمام كتب انبياء پيشين، و كلمه «مِنْ بَعْدِ» تقريباً معادل كلمه «علاوه بر» در فارسى خواهد بود. «١»
و به اين ترتيب معنى آيه چنين مى‌شود: «ما علاوه بر قرآن در تمام كتب انبياء پيشين نوشتيم كه سرانجام سراسر روى زمين در اختيار بندگان صالح خدا قرار خواهد گرفت».
ولى با توجه به تعبيراتى كه در آيه به كار رفته، ظاهر اين است كه: منظور از «زبور»، كتاب داود عليه السلام، و «ذكر» به معنى «تورات» است.
و با توجه به اين كه: «زبور» بعد از «تورات» بوده، تعبير «مِنْ بَعِد» نيز حقيقى است، و بر اين اساس معنى آيه چنين مى‌شود: «ما، در زبور، بعد از تورات، چنين نوشتيم كه: اين زمين را بندگان صالح ما به ارث خواهند برد».
در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد: چرا در ميان كتب آسمانى، تنها از اين دو كتاب نام، برده شده است؟
پاسخ اين است كه: اين تعبير، ممكن است به خاطر آن باشد كه: داود، يكى از بزرگترين پيامبرانى بود كه تشكيل حكومت حق و عدالت داد، و بنى اسرائيل