مطلق گفته مى‌شود، زمين اين جهان است.
واژه «ارث» همان گونه كه سابقاً هم اشاره كرده‌ايم به معنى چيزى است كه بدون معامله و دادوستد به كسى انتقال مى‌يابد، و گاهى در قرآن كريم «ارث» به تسلط و پيروزى يك قوم صالح بر قوم ناصالح و در اختيار گرفتن مواهب و امكانات آنها گفته شده است، چنان كه در آيه ١٣٧ سوره «اعراف» درباره بنى‌اسرائيل و پيروزيشان بر فرعونيان چنين مى‌خوانيم: وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الْا رْضِ وَ مَغارِبَها: «ما شرق و غرب زمين را به ارث به آن قوم مستضعف داديم».
گر چه «زبور» در اصل، به معنى هر گونه كتاب و نوشته است، ولى در قرآن مجيد، در دو مورد از سه موردى كه اين كلمه به كار رفته، اشاره به «زبور» داود است و بعيد به نظر نمى‌رسد كه مورد سوم يعنى آيه مورد بحث نيز به همين معنى باشد.
«زبور داود» يا به تعبيرى كه در كتب «عهد قديم» آمده «مزامير داود» عبارت است از مجموعه‌اى از مناجات‌ها، نيايش‌ها و اندرزهاى داود عليه السلام پيامبر.
بعضى از مفسران نيز احتمال داده‌اند: منظور از «زبور» در اينجا تمام كتب انبياى پيشين است. «١»
ولى بيشتر- با توجه به دليلى كه ذكر كرديم- به نظر مى‌رسد «زبور» همان كتاب «مزامير داود» باشد، به خصوص اين كه در «مزامير» موجود، عباراتى وجود دارد كه عيناً مطابق با آيه مورد بحث است و بعداً به خواست خدا به آن اشاره خواهيم كرد.