اين اختلاف كه جنبه عارضى دارد، برچيده مى‌شود و باز در قيامت همگى به سوى وحدت مى‌روند، در آيات مختلف قرآن، روى اين مسأله، زياد تأكيد شده كه يكى از ويژگى‌هاى رستاخيز برچيده شدن اختلافات و سوق به وحدت است:
در آيه ٤٨ سوره «مائده» مى‌خوانيم: إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيْعاً فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ فِيْهِ تَخْتَلِفُونَ: «بازگشت همه شما به سوى خدا است و شما را از آنچه در آن اختلاف داشتيد آگاه مى‌سازد».
اين مضمون در آيات متعددى از قرآن مجيد به چشم مى‌خورد. «١»
و به اين ترتيب آفرينش انسان‌ها از «وحدت» آغاز مى‌شود و به «وحدت» باز مى‌گردد.
***
در آخرين آيه مورد بحث، نتيجه هماهنگى با «امت واحده» در طريق پرستش پروردگار، و يا انحراف از آن و پيمودن راه تفرقه را چنين بيان مى‌فرمايد:
«هر كس چيزى از اعمال صالح را انجام دهد در حالى كه ايمان داشته باشد، تلاش و كوشش او مورد ناسپاسى قرار نخواهد گرفت» «فَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلا كُفْرانَ لِسَعْيِهِ».
و براى تأكيد بيشتر، اضافه مى‌كند: «و ما اعمال صالح او را قطعاً خواهيم نوشت» «وَ إِنَّا لَهُ كاتِبُونَ».
قابل توجه اين كه: در اين آيه، همانند بسيارى ديگر از آيات قرآن ايمان و عمل صالح به عنوان دو ركن اساسى، براى نجات انسان‌ها ذكر شده، ولى با اضافه كردن كلمه «من» كه براى «تبعيض» است اين مطلب را بر آن مى‌افزايد كه