تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٦

مى‌گويد: «آنها در انجام كارهاى خير، سرعت مى‌كردند» «إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ».
«آنها به خاطر عشق به طاعت و وحشت از گناه، در همه حال ما را مى‌خوانند» «وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً». «١»
«آنها همواره در برابر ما خشوع داشتند» (خضوعى آميخته با ادب و احترام و ترس آميخته با احساس مسئوليت) «وَ كانُوا لَنا خاشِعِينَ».
ذكر اين صفات سه‌گانه ممكن است اشاره به اين باشد كه آنها به هنگام رسيدن به نعمت، گرفتار غفلت‌ها و غرورهائى كه دامن افراد كم‌ظرفيت و ضعيف الايمان را به هنگام وصول به نعمت مى‌گيرد نمى‌شدند، آنها در همه حال نياز- مندان را فراموش نمى‌كردند، و در خيرات، سرعت داشتند، آنها در حال نياز و بى‌نيازى، فقر و غنا، بيمارى و سلامت، همواره متوجه خدا بودند، و بالاخره آنها به خاطر اقبال نعمت، گرفتار كبر و غرور نمى‌شدند، بلكه همواره خاشع و خاضع بودند.
***