* إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَ لايَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً:
«پروردگارا! احدى از اين قوم بى‌ايمان را روى زمين مگذار!* چرا كه اگر بمانند بندگان تو را گمراه مى‌كنند، و نسل آينده آنها نيز جز كافر و فاجر نخواهد بود»!. «١»
و يا اشاره به جمله‌اى است كه در آيه ١٠ سوره «قمر» آمده: فَدَعا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ: «پروردگار خود را خواند و عرض كرد: خدايا من در برابر آنها مغلوبم مرا يارى كن».
تعبير به «نادى‌» كه معمولًا براى خواندن با صداى بلند مى‌آيد، ممكن است اشاره به اين باشد كه: آن قدر اين پيامبر بزرگ را ناراحت كردند كه سرانجام فرياد كشيد و به راستى اگر حالات نوح را كه بخشى از آن در سوره «نوح» آمده و بخشى در سوره «هود» درست بررسى كنيم، مى‌بينيم حق داشته فرياد بزند. «٢»
آنگاه اضافه مى‌كند: «ما دعاى او را مستجاب كرديم و او و خانواده‌اش را از آن غم و اندوه بزرگ رهائى بخشيديم» «فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ».
در حقيقت، جمله «فَاسْتَجَبْنا» اشاره اجمالى به اجابت دعاى او است، و جمله «فَنَجَّيْناه وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ» شرح و تفصيلى براى آن محسوب مى‌شود.
در اين كه منظور از كلمه «اهل» در اينجا كيست؟ در ميان مفسران گفتگو است؛ زيرا اگر منظور خانواده او باشد، تنها بعضى از فرزندان نوح را شامل مى‌شود؛ چرا كه مى‌دانيم يكى از فرزندانش «با بدان بنشست و خاندان نبوتش