٧٦ وَ نُوحاً إِذْ نادى‌ مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ
٧٧ وَ نَصَرْناهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَأَغْرَقْناهُمْ أَجْمَعِينَ
ترجمه:
٧٦- و نوح را (به يادآور) هنگامى كه پيش از آن (زمان، پروردگار خود را) خواند؛ ما دعاى او را مستجاب كرديم؛ و او و خاندانش را از اندوه بزرگ نجات داديم.
٧٧- و او را در برابر جمعيتى كه آيات ما را تكذيب كرده بودند يارى داديم؛ چرا كه قوم بدى بودند؛ از اين رو همه آنها را غرق كرديم!
تفسير:
نجات نوح از چنگال متعصبان لجوج
بعد از ذكر گوشه‌اى از داستان ابراهيم عليه السلام و لوط عليه السلام، به ذكر قسمتى از سرگذشت يكى ديگر از پيامبران بزرگ يعنى «نوح» پرداخته مى‌فرمايد: «به يادآور نوح را، هنگامى كه قبل از آنها (قبل از ابراهيم و لوط) پروردگار خود را خواند» و تقاضاى نجات از چنگال منحرفان بى‌ايمان كرد «وَ نُوحاً إِذْ نادى‌ مِنْ قَبْلُ».
اين نداى نوح عليه السلام ظاهراً اشاره به نفرينى است كه در سوره «نوح» در قرآن مجيد نقل شده، آنجا كه مى‌گويد: رَبِّ لاتَذَرْ عَلَى الْا رْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً