٧٤ وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ
٧٥ وَ أَدْخَلْناهُ فِي رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ
ترجمه:
٧٤- و لوط را (به يادآور) كه به او حكم و علم داديم؛ و از شهرى كه اعمال زشت و كثيف انجام مى‌دادند، رهائى بخشيديم؛ چرا كه آنها مردم بد و فاسقى بودند!
٧٥- و او را در رحمت خود داخل كرديم؛ او از صالحان بود.
تفسير:
نجات لوط از سرزمين آلودگان
از آنجا كه «لوط» از بستگان نزديك ابراهيم عليه السلام و از نخستين كسانى است كه به او ايمان آورد، پس از داستان ابراهيم عليه السلام، به بخشى از تلاش و كوشش او در راه ابلاغ رسالت، و مواهب پروردگار نسبت به او اشاره مى‌كند، مى‌فرمايد: «و لوط را به ياد آر كه ما به او حكم و علم داديم» «وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً». «١»
واژه «حُكْم» در پاره‌اى از موارد، به معنى فرمان نبوت و رسالت آمده، و درموارد ديگرى به معنى قضاوت، و گاهى نيز به معنى عقل و خرد، از ميان اين معانى، معنى اول در اينجا مناسب‌تر به نظر مى‌رسد، هر چند منافاتى ميان آنها نمى‌باشد. «٢»