تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩١
٧١ وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْا رْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها لِلْعالَمِينَ
٧٢ وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ نافِلَةً وَ كُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ
٧٣ وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ
ترجمه:
٧١- و او و لوط را به (سوى) سرزمين (شام)- كه آن را براى همه جهانيان پر بركت ساختيم- (روانه كرده) نجات بخشيديم.
٧٢- و اسحاق، و علاوه بر او، يعقوب را به وى بخشيديم؛ و همه آنان را مردانى صالح قرار داديم!
٧٣- و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما، (مردم را) هدايت مىكردند؛ و انجام كارهاى نيك و برپا داشتن نماز و اداى زكات را به آنها وحى كرديم؛ و تنها ما را عبادت مىكردند.
تفسير:
هجرت ابراهيم عليه السلام از سرزمين بت پرستان
داستان آتشسوزى ابراهيم عليه السلام و نجات اعجازآميزش از اين مرحله خطرناك، لرزه بر اركان حكومت نمرود افكند، به گونهاى كه نمرود روحيه خود را به كلى باخت؛ زيرا ديگر نمىتوانست ابراهيم عليه السلام را يك جوان ماجراجو و نفاقافكن معرفى كند.