در مورد عذاب نيز استعمال مى‌شود. «١»
به گفته تفسير «كشاف» جمله «لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ ...» سه تعبير در بردارد كه همه اشاره به ناچيزى و كمى است، تعبير به «مَسّ»، و تعبير به «نَفْحَة» (از نظر ماده لغت) و نيز از نظر وزن و صيغه. «٢»
خلاصه اين كه: قرآن مى‌خواهد بگويد: اين كوردلان، ساليان دراز است، سخنان پيامبر و منطق وحى را مى‌شنوند و در آنها كمترين اثرى نمى‌گذارد مگر آن زمان كه تازيانه عذاب- هر چند خفيف و مختصر- بر پشت آنها نواخته شود كه دست پاچه مى‌شوند و فرياد «إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ» را سر مى‌دهند، آيا بايد تنها زير تازيانه‌هاى عذاب، بيدار شوند؟
اما چه سود كه اين بيدارى اضطرارى هم به حال آنها سودى ندارد، و اگر طوفان عذاب فرو بنشيند و آرامش بيابند، باز هم همان راه و همان برنامه است.
***
آيه بعد، اشاره به حساب و جزاى دقيق و عادلانه قيامت مى‌كند تا افراد بى‌ايمان و ستمگر بدانند به فرض كه عذاب اين دنيا دامانشان را نگيرد مجازات آخرت، حتمى است، و دقيقاً تمام اعمالشان مورد محاسبه قرار مى‌گيرد.
مى‌فرمايد: «ما ترازوهاى عدل را در روز قيامت نصب مى‌كنيم» «وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ».
«قِسْط»، گاه به معنى عدم تبعيض، و گاه به معنى عدالت به طور مطلق مى‌آيد، و مناسب اينجا معنى دوم است.
جالب اين كه: «قِسْط» در اينجا به عنوان «صفت» براى «موازين» ذكر شده