تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٥
٤٦ وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ
٤٧ وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَ إِنْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنا بِها وَ كَفى بِنا حاسِبِينَ
ترجمه:
٤٦- و اگر كمترين عذاب پروردگارت به آنان برسد، فريادشان بلند مىشود كه: «اى واى بر ما! ما همگى ستمگر بوديم»!
٤٧- ما ترازوهاى عدل را در روز قيامت بر پا مىكنيم؛ پس به هيچ كس كمترين ستمى نمىشود! و اگر به مقدار سنگينى يك دانه خردل (كار نيك و بدى) باشد، ما آن را حاضر مىكنيم؛ و كافى است كه ما حساب كننده باشيم.
تفسير:
ترازوهاى عدل در قيامت
به دنبال آيات گذشته كه حالت غرور و بيخبرى افراد بىايمان را منعكس مىكرد، در نخستين آيه مورد بحث، مىگويد: «اين بىخبران مغرور كه در حالت نعمت و آرامش هرگز خدا را بنده نيستند اگر گوشه كوچك و ناچيزى از عذاب پروردگارت دامنشان را بگيرد، چنان متوحّش مىشوند كه فرياد مىزنند: اى واى بر ما! ما همگى ظالم و ستمگر بوديم»! «وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ».
به گفته مفسران و ارباب لغت، واژه «نَفْحَة» به معنى چيز كم، يا نسيم ملايم مىباشد، گر چه اين كلمه، غالباً در نسيمهاى رحمت و نعمت به كار مىرود، ولى