٣٤ وَ ما جَعَلْنا لِبَشَرٍ مِنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَ أَ فَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخالِدُونَ
٣٥ كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ نَبْلُوكُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَيْرِ فِتْنَةً وَ إِلَيْنا تُرْجَعُونَ
ترجمه:
٣٤- پيش از تو (نيز) براى هيچ انسانى جاودانگى قرار نداديم؛ (وانگهى آنها كه انتظار مرگ تو را مى‌كشند،) آيا اگر تو بميرى، آنان جاويد خواهند بود؟!
٣٥- هر انسانى طعم مرگ را مى‌چشد. و شما را با بدى‌ها و خوبى‌ها آزمايش مى‌كنيم؛ و سرانجام به سوى ما بازگردانده مى‌شويد!
تفسير:
همه مى‌ميرند!
در قسمتى از آيات گذشته، خوانديم مشركان براى ترديد در نبوت پيامبر صلى الله عليه و آله به مسأله انسان بودن او متوسل مى‌شدند، و معتقد بودند: پيامبر حتماً بايد فرشته و خالى از هر گونه عوارض بشرى باشد.
آيات مورد بحث، اشاره‌اى به بعضى ديگر از ايرادات آنها است: گاه آنها مى‌گفتند: سر و صدائى كه پيامبر- و به گفته آنها اين شاعر- به راه انداخته دوامى ندارد و با مرگش، همه چيز پايان مى‌يابد چنان كه در آيه ٣٠ سوره «طور» مى‌خوانيم: «أَمْ يَقُولُونَ شاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ».
و گاه چنين مى‌پنداشتند چون اين مرد معتقد است خاتم پيامبران است بايد هرگز نميرد، تا حافظ آئين خويش باشد، بنابراين مرگ او در آينده دليلى خواهد