مسلم دانشمندان فلكى سازگار است، اين است كه: منظور از حركت خورشيد در آيه فوق، يا حركت دورانى به دور خويش است، و يا حركتى است كه همراه منظومه شمسى دارد.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه كلمه «كُلّ» ممكن است اشاره به ماه و خورشيد و همچنين ستارگان باشد كه از كلمه ليل (شب) استفاده مى‌شود.
بعضى از مفسران بزرگ نيز احتمال داده‌اند اشاره به «شب» و «روز» و «ماه» و «خورشيد» (هر چهار) باشد؛ زيرا شب كه همان سايه مخروطى زمين است نيز براى خود مدارى دارد، اگر كسى در بيرون كره زمين از دور به آن نگاه كند، اين سايه تاريك مخروطى را در گرد زمين دائماً در حركت مى‌بيند و همچنين نور آفتاب كه به زمين مى‌تابد و روز را تشكيل مى‌دهد، همانند استوانه‌اى است كه در گرد اين كره دائماً نقل مكان مى‌كند، بنابراين شب و روز نيز هر كدام براى خود مسير و مكانى دارند. «١»
اين احتمال را نيز داده‌اند كه: منظور از حركت خورشيد، حركت آن در احساس ما باشد؛ زيرا به نظر بينندگان زمينى خورشيد و ماه هر دو در گردشند.
***
٢- آسمان سقف محكمى است
قبلًا هم گفته‌ايم «سَماء» (آسمان) در قرآن به معانى مختلفى آمده است، گاهى به معنى جو زمين يعنى قشر ضخيمى از هوا كه دورادور كره خاك را فرا گرفته است، همانند آيه فوق، در اينجا بد نيست توضيح بيشترى درباره استحكام اين سقف عظيم از زبان دانشمندان علوم طبيعى بشنويم:
«فرانك آلن» استاد فيزيك زيستى، چنين مى‌نويسد: «جوى كه از گازهاى