تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٣
در حديثى مىخوانيم: شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد: آب چه طعمى دارد؟
امام نخست فرمود: سَلْ تَفَقُّهاً وَ لاتَسْأَلْ تَعَنُّتاً: «به منظور ياد گرفتن سؤال كن نه به منظور بهانهجوئى»!
سپس اضافه فرمود: طَعْمُ الْماءِ طَعْمُ الْحَياةِ! قالَ اللَّهُ سُبْحانَهُ وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ: «طعم آب، طعم حيات و زندگى است! خداوند مىگويد: ما هر موجود زندهاى را از آب آفريديم». «١»
مخصوصاً هنگامى كه انسان در تابستان پس از يك تشنگى طولانى و ممتد در هواى سوزان به آب گوارائى مىرسد، نخستين جرعههاى آب را كه فرو مىبرد، احساس مىكند روح و جان به كالبدش دميده مىشود، در واقع امام عليه السلام مىخواهد ارتباط و پيوستگى زندگى و آب را با اين تعبير زيبا مشخص كند.
***
آيه بعد، اشاره به قسمت ديگرى از نشانههاى توحيد و نعمتهاى بزرگش كرده مىگويد:
«ما در زمين كوههاى ثابت و مستقرى ايجاد كرديم تا انسانها را نلرزاند» «وَ جَعَلْنا فِي الْا رْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِهِمْ». «٢»
در گذشته نيز گفتهايم: كوهها همچون زرهى كره زمين را در بر گرفتهاند و اين سبب مىشود از لرزشهاى شديد زمين كه بر اثر فشار گازهاى درونى است