لايَسْتَحْسِرُونَ». «١»
***
دائماً «شب و روز تسبيح مى‌گويند و كمترين ضعف و سستى به خود راه نمى‌دهند» «يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ لايَفْتُرُونَ».
با اين حال، او چه نيازى به طاعت و عبادت شما دارد، اين همه فرشتگان بزرگ، شب و روز مشغول تسبيحند، او حتى نياز به عبادت آنها هم ندارد، پس اگر دستور ايمان، عمل صالح، بندگى و عبوديت به شما داده، سود و فايده‌اش متوجه خود شما است.
اين نكته نيز جالب توجه است كه: در نظام بندگان و موالى ظاهرى، هر قدر بنده‌اى به مولا نزديك‌تر باشد، خضوعش در برابر او كمتر است؛ چرا كه خصوصيت بيشترى دارد و مولا نسبت به او نياز فزون‌تر!
اما در نظام عبوديت «خلق» و «خالق» قضيه بر عكس است، هر قدر فرشتگان و اولياى خدا به او نزديك‌تر مى‌شوند، مقام عبوديتشان بيشتر مى‌گردد. «٢»
***
پس از نفى بيهودگى و بى‌هدفى عالم هستى در آيات گذشته، و قبول اين كه اين عالم داراى هدف مقدسى است، آيات بعد به مسأله وحدت معبود و مدير و مدبر اين جهان پرداخته، چنين مى‌گويد: «آيا آنها خدايانى از زمين برگزيدند،