تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٢
١٩ وَ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْا رْضِ وَ مَنْ عِنْدَهُ لايَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِهِ وَ لايَسْتَحْسِرُونَ
٢٠ يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ لايَفْتُرُونَ
٢١ أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِنَ الْا رْضِ هُمْ يُنْشِرُونَ
٢٢ لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتا فَسُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ
٢٣ لايُسْئَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَ هُمْ يُسْئَلُونَ
٢٤ أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ هذا ذِكْرُ مَنْ مَعِيَ وَ ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي بَلْ أَكْثَرُهُمْ لايَعْلَمُونَ الْحَقَّ فَهُمْ مُعْرِضُونَ
٢٥ وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ
ترجمه:
١٩- و از آنِ اوست آنان كه در آسمانها و زمينند! و آنها كه نزد اويند (فرشتگان) هيچ گاه از عبادتش استكبار نمىورزند، و هرگز خسته نمىشوند.
٢٠- (تمام) شب و روز را تسبيح مىگويند؛ و سست نمىگردند.
٢١- آيا آنها خدايانى از زمين برگزيدند كه (خلق مىكنند و) منتشر مىسازند؟!
٢٢- اگر در آسمان و زمين، جز «اللّه» خدايان ديگرى بود، فاسد مىشد (و به هم مىخورد). منزه است خداوند پروردگار عرش، از توصيفى كه آنها مىكنند!