١١ وَ كَمْ قَصَمْنا مِنْ قَرْيَةٍ كانَتْ ظالِمَةً وَ أَنْشَأْنا بَعْدَها قَوْماً آخَرِينَ
١٢ فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا إِذا هُمْ مِنْها يَرْكُضُونَ
١٣ لاتَرْكُضُوا وَ ارْجِعُوا إِلى‌ ما أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَ مَساكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْئَلُونَ
١٤ قالُوا يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ
١٥ فَما زالَتْ تِلْكَ دَعْواهُمْ حَتَّى جَعَلْناهُمْ حَصِيداً خامِدِينَ
ترجمه:
١١- چه بسيار آبادى‌هاى ستمگرى را كه درهم شكستيم؛ و بعد از آنها، قوم ديگرى روى كار آورديم!
١٢- هنگامى كه عذاب ما را احساس كردند، ناگهان پا به فرار گذاشتند!
١٣- (گفتيم:) فرار نكنيد؛ و به زندگى پرناز و نعمت، و به مسكن‌هاى پر زرق و برقتان بازگرديد! شايد (سائلان بيايند و) از شما تقاضا كنند!
١٤- گفتند: «اى واى بر ما! به يقين ما ستمگر بوديم»!
١٥- و همچنان اين سخن را تكرار مى‌كردند، تا آنها را درو كرده و خاموش ساختيم!
تفسير:
چگونه ستمگران در چنگال عذاب گرفتار شدند؟
در آيات مورد بحث، به دنبال گفتگوهائى كه درباره مشركان و كافران لجوج گذشت سرنوشت آنها را با مقايسه با سرنوشت اقوام پيشين، مشخص مى‌كند.
نخست مى‌گويد: «چه بسيار شهرها و آبادى‌هاى ظالم و ستمگرى را كه