جالب اين كه مى‌گويد: حساب به مردم نزديك شده، نه مردم به حساب، گوئى حساب با سرعت به استقبال مردم مى‌دود!
ضمناً، فرق ميان «غفلت» و «اعراض» ممكن است از اين نظر باشد كه: آنها از نزديكى حساب غافلند، و اين غفلت، سبب مى‌شود: از آيات حق اعراض كنند، در حقيقت «غفلت از حساب» علت است، و «اعراض از آيات حق» معلول آن.
و يا منظور، اعراض از خود حساب و آمادگى براى پاسخگوئى در آن دادگاه بزرگ است، يعنى چون غافلند خود را آماده نمى‌كنند و روى‌گردان مى‌شوند.
در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد كه: نزديك شدن حساب و قيامت به چه معنى است؟
بعضى گفته‌اند: منظور آن است كه: باقى‌مانده دنيا در برابر آنچه گذشته كم است، و به همين دليل نزديك بودن رستاخيز (نزديك نسبى است) به خصوص اين كه از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده: بُعِثْتُ أَنَا وَ السَّاعَةُ كَهاتَيْنِ!: «بعثت من و روز قيامت مانند اين دو است»! (اشاره به انگشت «سبابه» و «وسطى» كه در كنار هم قرار دارند، فرمود). «١»
بعضى ديگر گفته‌اند: اين تعبير به خاطر قطعى بودن رستاخيز است، همان گونه كه در ضرب المثل معروف عرب مى‌خوانيم: كُلُّ ما هُوَ آتٍ قَرِيبٌ: «هر چه قطعاً مى‌آيد نزديك است». «٢»
در عين حال، اين دو تفسير منافاتى با هم ندارند و ممكن است آيه، اشاره به هر دو نكته باشد.
بعضى از مفسران مانند «قرطبى» اين احتمال را نيز داده كه: «حساب» در