محتواى سوره انبياء
١- اين سوره، چنان كه از نامش پيدا است، «سوره پيامبران» است؛ چرا كه نام شانزده پيامبر، بعضى، با ذكر فرازهائى از حالاتشان و بعضى تنها به صورت اشاره در آن آمده است (موسى‌- هارون- ابراهيم- لوط- اسحاق- يعقوب- نوح- داود- سليمان- ايوب- اسماعيل- ادريس- ذا الكفل- ذا النون (يونس)- زكريا و يحيى‌ عليهم السلام).
بنابراين تكيه بحث‌هاى مهم اين سوره، بر روى برنامه‌هاى انبياء است.
علاوه بر اينها پيامبران ديگرى هستند كه نامشان صريحاً در اين سوره برده نشده ولى پيرامون آنها سخنى آمده است (مانند پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و حضرت مسيح عليه السلام).
٢- از اين گذشته، ويژگى سوره‌هاى «مكّى» كه از عقائد دينى، مخصوصاً از مبدأ و معاد سخن مى‌گويد، كاملًا در اين سوره منعكس است.
٣- در اين سوره از: وحدت خالق و اين كه جز او معبود و آفريدگارى نيست، و نيز از آفرينش جهان بر اساس هدف و برنامه، و وحدت قوانين حاكم بر اين عالم، و همچنين وحدت سرچشمه حيات و هستى، و نيز وحدت موجودات در برنامه فنا و مرگ، بحث به ميان آمده است.
٤- بخش ديگرى از اين سوره، از پيروزى حق بر باطل، توحيد بر شرك و لشكريان عدل و داد بر جنود ابليس، سخن گفته شده است.
٥- جالب اين كه: اين سوره با هشدارهاى شديد نسبت به مردم غافل و بى‌خبر از حساب و كتاب آغاز شده، و پايان آن نيز با هشدارهاى ديگرى در اين