پيامبر اسلام مجازات و هلاك مى‌كرديم، در قيامت مى‌گفتند: پروردگارا چرا پيامبرى براى ما نفرستادى، تا از آيات تو پيروى كنيم، پيش از آن كه ذليل و رسوا شويم»؟! «وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى‌».
ولى اكنون كه اين پيامبر بزرگ، با اين كتاب با عظمت، به سراغ آنها آمده، هر روز سخنى مى‌گويند و براى فرار از حق، بهانه‌اى مى‌تراشند.
***
به آنها اخطار كن «و بگو همه ما و شما در انتظاريم» «قُلْ كُلٌّ مُتَرَبِّصٌ».
ما انتظار وعده‌هاى الهى را در مورد شما داريم، شما هم در انتظار اين هستيد كه مشكلات و مصائب دامان ما را بگيرد.
«اكنون كه چنين است در انتظار باشيد» «فَتَرَبَّصُوا».
«اما به زودى خواهيد دانست چه كسانى اهل راه مستقيم و آئين حقند و چه كسانى به منزلگاه حق، و نعمت جاودان الهى هدايت يافتند» «فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِّ وَ مَنِ اهْتَدى‌».
و با اين جمله قاطع و پرمعنى، گفتگوى خود را با اين منكران لجوج و بهانه‌جو در اينجا پايان مى‌دهد.
خلاصه از آنجا كه اين سوره، در «مكّه» نازل شده، و در آن زمان پيامبر صلى الله عليه و آله و مسلمانان تحت فشار شديدى از ناحيه دشمنان قرار داشتند، خداوند در پايان اين سوره، به آنها دلدارى مى‌دهد:
گاه مى‌گويد: اموال و ثروت‌هاى آنها كه سرمايه زودگذر اين دنيا و براى آزمايش و امتحان است، چشم شما را به خود متوجه نكند.
گاه، دستور به نماز و استقامت مى‌دهد تا نيروى معنوى آنان را در برابر انبوه