تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٨
كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى».
و چشمت از ديدن نعمتهاى پروردگار و مقام قرب او نابينا مىگردد.
***
سرانجام، به صورت يك جمعبندى و نتيجهگيرى در آخرين آيه مورد بحث مىفرمايد: «اين گونه كسانى كه راه اسراف را پيش گرفتند و ايمان به آيات پروردگارشان نياوردند، جزا مىدهيم» «وَ كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَ لَمْيُؤْمِنْ بِآياتِ رَبِّهِ».
«و عذاب آخرت از اين هم شديدتر و پايدارتر است» «وَ لَعَذابُ الْا خِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقى».
***
نكتهها:
١- غفلت از ياد حق و پىآمدهاى آن
گاه، مىشود درهاى زندگى به روى انسان به كلى بسته مىشود، دست به هر كارى مىزند با درهاى بسته روبهرو مىگردد، و گاهى به عكس، به هر جا روى مىآورد خود را در برابر درهاى گشوده مىبيند، مقدمات هركار، فراهم است و بنبست و گرهى در برابر او نيست، از اين حال، به وسعت زندگى و از اولى به ضيق يا تنگى معيشت تعبير مىشود، منظور از «معيشت ضنك» كه در آيات بالا آمد نيز همين است. «١»
گاهى تنگى معيشت به خاطر اين نيست كه درآمد كمى دارد، اى بسا پول و درآمدش هنگفت است، ولى بخل، حرص و آز، زندگى را بر او تنگ مىكند نه