از مجموع آيات قرآن در مورد سرنوشت كوه‌ها چنين استفاده مى‌شود: آنها در آستانه رستاخيز مراحل مختلفى را طى مى‌كنند:
نخست به لرزه در مى‌آيند (يَوْمَ تَرْجُفُ الْا رْضُ وَ الْجِبالُ). «١»

در مرحله ديگر به حركت درمى‌آيند (وَ تَسِيرُ الْجِبالُ سَيْراً). «٢»

در سومين مرحله از هم متلاشى مى‌شوند و به صورت انبوهى از شن درمى‌آيند (وَ كانَتِ الْجِبالُ كَثِيباً مَهِيلًا). «٣»

و در آخرين مرحله آن چنان طوفان و باد آنها را از جا حركت مى‌دهد و در فضا مى‌پاشد كه همچون پشم‌هاى زده شده به نظر مى‌رسد (وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ). «٤»

***
آيه بعد مى‌گويد: با متلاشى‌شدن كوه‌ها و پراكنده‌شدن ذرات آن، «خداوند صفحه زمين را به صورت زمينى صاف، مستوى و بى‌آب و گياه درمى‌آورد» «فَيَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً». «٥»
***
آن چنان كه در آن هيچ گونه اعوجاج، پستى و بلندى مشاهده نخواهى كرد» «لاتَرى‌ فِيها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً». «٦»
***