ولى در اين كه گوينده سخن در آيه سوم مورد بحث (قالَ كَذلِكَ قالَ رَبُّكَ) كيست؟
بعضى آن را سخن فرشتگان مى‌دانند كه وسيله بشارت به «زكريا» بودند و آيه ٣٩ سوره «آل عمران» را مى‌توان گواه بر آن دانست: فَنادَتْهُ الْمَلائِكَةُ وَ هُوَ قائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرابِ أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيى‌:
«فرشتگان به زكريا ندا دادند در حالى كه او در محراب ايستاده و مشغول نماز بود كه: خدا تو را به يحيى‌ بشارت مى‌دهد».
ولى ظاهر اين است كه: گوينده تمام اين جمله‌ها خداوند است و دليلى ندارد ما آنها را از ظاهرش تغيير دهيم، و اگر فرشتگان واسطه بشارت بوده‌اند، هيچ مانعى ندارد كه خداوند اصل پيام را به خود نسبت دهد، به خصوص كه در آيه ٤٠ همان سوره «آل عمران» مى‌خوانيم: قالَ كَذلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ: «خدا اين گونه هر چه را بخواهد انجام مى‌دهد».
***
به هر حال، «زكريا» با شنيدن سخن فوق، بسيار دلگرم و خوشحال شد و نور اميد سر تا پاى وجودش را فرا گرفت، اما از آنجا كه اين پيام از نظر او بسيار سرنوشت‌ساز و پر اهميت بود، از خدا تقاضاى نشانه‌اى بر اين كار كرده «گفت:
پروردگارا نشانه‌اى براى من قرار ده» «قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً».
بدون شك، «زكريا» به وعده الهى ايمان داشت، و خاطرش جمع بود ولى براى اطمينان بيشتر- همان گونه كه ابراهيم مؤمن به معاد، تقاضاى شهود چهره معاد در اين زندگى كرد تا قلبش اطمينان بيشترى يابد- «زكريا» از خدا تقاضاى چنين نشانه و آيتى نمود.
«خدا به او فرمود: نشانه تو آن است كه سه شبانه روز تمام در حالى كه زبانت