نخست مى‌گويد: «اى بنى اسرائيل ما شما را از چنگال دشمنانتان رهائى بخشيديم» «يا بَنِي إِسْرائِيلَ قَدْ أَنْجَيْناكُمْ مِنْ عَدُوِّكُمْ».
بديهى است، پايه هر فعاليت مثبتى، نجات و رهائى از چنگال عوامل سلطه جو و كسب استقلال و آزادى است، و به همين دليل، قبل از هر چيز به آن اشاره شده است.
آنگاه به يكى از نعمت‌هاى مهم معنوى اشاره كرده، مى‌گويد: «ما شما را به ميعادگاه مقدسى دعوت كرديم، در طرف راست طور، آن مركز وحى الهى» «وَ واعَدْناكُمْ جانِبَ الطُّورِ الْا يْمَنَ».
اين اشاره به جريان رفتن موسى‌ عليه السلام به اتفاق جمعى از بنى اسرائيل به ميعادگاه «طور» است، در همين ميعادگاه بود كه، خداوند الواح تورات را بر موسى‌ نازل كرد، با او سخن گفت و جلوه خاص پروردگار را همگان مشاهده كردند. «١»
و سرانجام، به يك نعمت مهم مادى كه از الطاف خاص خداوند نسبت به بنى اسرائيل سرچشمه مى‌گرفت، اشاره كرده مى‌فرمايد: «ما منّ و سلوى‌ بر شما نازل كرديم» «وَ نَزَّلْنا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى‌».
در آن بيابانى كه سرگردان بوديد، و غذاى مناسبى نداشتيد، لطف خدا به ياريتان شتافت، و از غذاى لذيذ و خوشمزه‌اى به مقدارى كه به آن احتياج داشتيد در اختيارتان قرار داد، و از آن استفاده مى‌كرديد.
در اين كه منظور از «منّ» و «سلوى‌» چيست؟ مفسران بحث‌هاى فراوانى دارند كه در جلد اول همين تفسير (ذيل آيه ٥٧ سوره بقره) بيان كرديم، و پس از ذكر سخنان مفسران ديگر گفتيم: بعيد نيست: