دائم با فرعونيان درگير بودند.
سال‌ها بر اين منوال گذشت، و حوادث تلخ و شيرينى روى داد، كه قرآن بخش‌هائى از آن را در سوره «اعراف» از آيه ١٢٧ به بعد آورده است.
آيات مورد بحث، به آخرين فراز از اين ماجراها يعنى برنامه خروج بنى اسرائيل از مصر، اشاره كرده، مى‌فرمايد: «ما به موسى‌، وحى فرستاديم كه بندگانم را شبانه از مصر بيرون ببر» «وَ لَقَدْ أَوْحَيْنا إِلى‌ مُوسى‌ أَنْ أَسْرِ بِعِبادِي».
بنى اسرائيل آماده حركت به سوى سرزمين موعود (فلسطين) شدند، اما هنگامى كه به كرانه‌هاى «نيل» رسيدند فرعونيان، آگاه گشتند، فرعون با لشگرى عظيم آنها را تعقيب كرد، آنها خود را در محاصره دريا و دشمن ديدند، از يك سو رود عظيم «نيل»، از سوى ديگر دشمن نيرومند خونخوار و خشمگين!
اما خدا كه مى‌خواست اين جمعيت ستم كشيده محروم و با ايمان را از چنگال ظالمان رهائى بخشد، و ستمگران را به ديار فنا بفرستد.
به موسى‌ عليه السلام چنين دستور داد: «راهى خشك براى آنها، در دريا بگشا»! «فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقاً فِي الْبَحْرِ يَبَساً».
راهى كه هر گاه در آن گام بگذارى «نه از تعقيب فرعونيان مى‌ترسى، نه از غرق شدن در دريا» «لاتَخافُ دَرَكاً وَ لاتَخْشى‌».
جالب اين كه: نه تنها راه گشوده شد، بلكه اين راه، به فرمان خدا، راه خشكى بود، با اين كه: معمولًا چنين است كه اگر آب رودخانه يا دريا، كنار برود باز اعماق آن تا مدت‌ها غير قابل عبور است.
«راغب» در «مفردات» مى‌گويد: «دَرْك» (بر وزن مرگ) به معنى پائين‌ترين عمق دريا است، و به طنابى كه متصل به طناب ديگرى مى‌كنند، تا به آب برسد «دَرَك» (بر وزن محك) گفته مى‌شود، و همچنين به خساراتى كه دامنگير انسان