در آن خواهند ماند» «جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْا نْهارُ خالِدِينَ فِيها».
«و اين است پاداش كسى كه با ايمان و اطاعت پروردگار، خود را پاك و پاكيزه كند» «وَ ذلِكَ جَزاءُ مَنْ تَزَكَّى».
در اين كه: سه آيه اخير، دنباله گفتار ساحران در برابر فرعون است يا جمله‌هاى مستقلى است از ناحيه خداوند كه در اينجا به عنوان تكميل سخنان آنها بيان فرموده، در ميان مفسران گفتگو است:
گروهى آن را دنباله كلام ساحران مى‌دانند، و شايد شروع با «إِنَّهُ» كه در واقع براى بيان علت است، اين نظر را تأئيد مى‌كند.
اما شرح و بسطى كه در اين آيات سه‌گانه پيرامون سرنوشت مؤمنان صالح و كافران مجرم بيان شده، و با جمله: وَ ذلِكَ جَزاءُ مَنْ تَزَكَّى: «اين است پاداش كسى كه پاكى برگزيند»، پايان مى‌يابد.
و نيز اوصافى كه براى بهشت و دوزخ در آن آمده، نظر دوم را تأئيد مى‌كند كه اينها از كلام خدا است؛ زيرا ساحران بايد در اين مدت كوتاه، سهم وافرى از آگاهى و علوم الهى پيدا كرده باشند كه بتوانند اين چنين قاطع و آگاهانه درباره بهشت و دوزخ و سرنوشت مؤمنان و مجرمان قضاوت كنند.
مگر اين كه: بگوئيم خداوند اين سخنان پرمحتوا را- به خاطر ايمانشان- بر زبان آنها جارى ساخت، هر چند از نظر تربيت الهى و نتيجه براى ما هيچ تفاوتى نمى‌كند كه: خداوند فرموده باشد، يا مؤمنان تعليم يافته از ناحيه خدا، به خصوص اين كه: قرآن همه را با لحن موافق نقل مى‌كند.
***